Η κοινή σε όλους μας μπαταρία είναι ο πλέον διαδεδομένος τρόπος αποθήκευσης ενέργειας σήμερα. Βασίζεται σε ηλεκτροχημικές αντιδράσεις οι οποίες επαναλαμβάνονται εκατοντάδες φορές (φόρτιση- εκφόρτιση). Παρά του ότι υπάρχουν πολλών ειδών τύποι μπαταρίας η ποιο διαδεδομένες στα ενεργειακά συστήματα είναι οι μπαταρίες μολύβδου που εφευρέθηκαν από τον Plante το 1860.

Κατασκευάζονται σε δίβολτα στοιχεία συνδεδεμένα εν σειρά. Το κάθε στοιχείο έχει δύο πλάκες (η μία από μόλυβδο και η άλλη από διοξείδιο του μολύβδου) βυθισμένες σε έναν ηλεκτρολύτη (συνήθως θειικό οξύ).
Η αντίδραση κατά την εκφόρτιση που συμβαίνει στον θετικό πόλο είναι:
PbO₂  + 3H⁺   + HSO₄   + 2e^-  -->   PbSO₄  + 2H₂O     (1.685 V)
και στον αρνητικό
Pb + HSO₄  -->  PbSO₄  + H⁺   + 2e^-      (0.356 V)
Το αποτέλεσμα είναι λοιπόν κάθε στοιχείο να παράγει 2,041V

Η απόδοση της μπαταρίας εξαρτάτε από το ρυθμό που εκφορτίζεται και το ποσοστό εκφόρτισής της σε κάθε κύκλο. Συνήθως οι κατασκευαστές δίνουν τα χαρακτηριστικά των μπαταριών για εκφόρτιση με σταθερό ρυθμό σε 20 ώρες (C₂₀). Κατά την διάρκεια εκφόρτισης η διαφορά δυναμικού στους πόλους μειώνετε σταδιακά στα 1.97V περίπου. Για να φορτίσουμε την μπαταρία θα χρειαστούμε περισσότερο ρεύμα από την τάση της. Υπολογίζετε ότι χρειάζεται περίπου 15% με 30% να υπερβεί η τάση του ρεύματος αυτήν της μπαταρίας για να μπορέσει να την φορτίσει σωστά. Ξεκινώντας τη φόρτιση λοιπόν από 2.1V ανά στοιχείο φτάνει να απαιτείτε 2.6V όταν η μπαταρία είναι σχεδόν γεμάτη. Σημαντικό είναι να υπάρχει σωστά ρυθμισμένος ελεγκτής φόρτισης για να διατηρεί μια σταθερή τάση κατά τη διάρκεια φόρτισης και να διακόψει την παροχή τάσης την κατάλληλη στιγμή ούτως ώστε να μην υπερφορτιστεί η μπαταρία, κάτι που θα προκαλέσει και σημαντική φθορά εξαιτίας της συσσώρευσης οξέων στις πλάκες μολύβδου.

---