Την περασμένη Τρίτη ψηφίστηκε από την ολομέλεια της Βουλής το νέο νομοσχέδιο για τις ΑΠΕ που ήρθε να συμπληρώσει την πρώτη προσπάθεια που είχε γίνει με τον νομό 2773 του 1999. Η τελική του μορφή δίνει μια αίσθηση αισιοδοξίας και την πεποίθηση που έχουν οι αρμόδιοι για την εκμετάλλευση των ανανεώσιμων μορφών ενέργειας όμως κοινή παραδοχή είναι ότι χρειάζεται παρακολούθηση η αγορά για πιθανή πρόσθεση περαιτέρω «κεφαλαίων» στο μέλλον.

Τα σημαντικά θετικά στοιχεία του νομοσχεδίου είναι τα κίνητρα που δίνει για εγκατάσταση φωτοβολταϊκών συστημάτων, ή άρση γραφειοκρατικών διαδικασιών για μικρά έργα ΑΠΕ, τα κίνητρα για υβριδικά συστήματα και η θέσπιση δύο επιτροπών για την προώθηση των διαδικασιών υλοποίησης των έργων ΑΠΕ.

Είναι γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα με αφορμή τις πιέσεις που δέχεται το Υπουργείο Ανάπτυξης για την προώθηση του νομοσχεδίου για τις ΑΠΕ έχουν ειπωθεί πολλά σχετικά με το κόστος των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. «Το κόστος των ΑΠΕ είναι υψηλό» υποστηρίζουν πολλοί και διάφοροι και δεν μιλάμε για το κόστος κατασκευής ενός έργου αλλά για το κόστος της ενέργειας που παράγεται από ΑΠΕ. Η αλήθεια είναι ότι το κόστος των ΑΠΕ φαίνεται ότι είναι υψηλό, όμως στην πραγματικότητα δεν είναι.

Για να γίνω ποιο σαφής παραθέτω τα συμπεράσματα του άρθρου του Δρ. Νίκου Βασιλάκου που δημοσιεύθηκαν στο τεύχος 36 των ΑΝΕΜΟλογίων και αναλύει με απλά μαθηματικά του λόγου το αληθές:

« 1) Το σημερινό Ειδικό Τέλος ΑΠΕ ανέρχεται σε 80 λεπτά ανά 1000 kWh κατανάλωσης. Για το μέσο Ελληνικό νοικοκυριό, η χρέωση αυτή για ΑΠΕ αντιστοιχεί συνολικά σε 3 Ευρώ το χρόνο, ή 50 λεπτά τη διμηνία. Το Ειδικό Τέλος ΑΠΕ είναι περίπου το 10% του αντίστοιχου τέλους για την ΕΡΤ, αντιπροσωπεύει δε, κατά μέσο όρο, κάτω από το 1% του συνολικού ποσού που πληρώνει σήμερα ένα τυπικό νοικοκυριό για το λογαριασμό του στη ΔΕΗ

Το ότι χρειάζεται μια παγκόσμια ημέρα να μας αφυπνίσει σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος, από μόνο του υποδηλώνει πόσο αδιάφορη υπήρξε και εξακολουθεί να είναι η κοινωνία μας σε αυτόν τον τομέα. Οι παγκόσμιες ημέρες, άλλωστε, είναι αφιερωμένες σε θέματα και κοινωνικές ομάδες εις βάρος των οποίων εγκληματούμε ακόμη.

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα εις βάρος του περιβάλλοντος είναι αυτό που διαπράχθηκε και συνεχίζεται να διαπράττεται και σήμερα, στον τομέα της κατανάλωσης ενέργειας.
Ενέργειας που σπάταλα χρησιμοποιούμε στις βιομηχανίες, στις μεταφορές και στα σπίτια μας.

Τα τελευταία διακόσια χρόνια

• η εξόρυξη / άντληση
• η μεταφορά
• η αποθήκευση και
• η καύση

των ορυκτών καυσίμων, έχουν προκαλέσει ανυπολόγιστη περιβαλλοντική καταστροφή, τα αποτελέσματα της οποίας έχουμε αρχίσει να νιώθουμε τα τελευταία χρόνια.
Για να μην αναφερθούμε στο συνολικό κόστος εξασφάλισης των πηγών ενέργειας, που θα μεγαλώνει σταθερά, όσο εξαντλούνται τα ορυκτά καύσιμα.